PastoorOortman

Pastor Oortman is geboren en getogen in Haaksbergen en komt uit een gezin met twee kinderen. Hij is de oudste en zijn zus is gehuwd en heeft twee zoontjes. Voor zijn roeping tot het priesterschap runde pastoor Oortman een advocatenkantoor.
Na jaren twijfelen, waarbij de vraag om priester te worden altijd al aanwezig is geweest en telkens weer opkwam, komt het er dan uit. Het was een antwoord op de vraag: Hoe ga je gelukkig worden? Want een mens moet gelukkig proberen te zijn in zijn leven. Daar mag een mens naar streven. Mijn ouders waren altijd betrokken en gelovig, maar op een natuurlijke en niet dwangmatige manier. Toen ik mijn zus vertelde dat ik priester wilde worden, antwoordde zij: “Ik vind het prima, dat moet je zeker doen, maar verwacht niet dat ik hierdoor vaker naar de kerk zal gaan.”
“Ik ben blij dat ik de stap gezet heb. Dit is mijn plek. De puzzelstukjes zijn op z’n plaats gevallen.”

Benaderbaar zijn en blijven

Liturgie blijft voor mij als priester belangrijk, en door die liturgie wil ik ook proberen een pastoor te zijn die benaderbaar is. Daarnaast wil ik proberen parochianen duidelijk te maken dat zij ook lidmaten zijn van het lichaam dat de kerk is. Ook zij hebben een taak en zullen dat zelf moeten doen.

Geloofsoverdracht is bijvoorbeeld belangrijk. Als ouders niet met hun kinderen over het geloof praten dan gaat het niet lukken. Graag wil ik er zijn voor de parochianen en dat zal moeite genoeg kosten. Hoe dat gaat lukken in alle veertien kerken, dat weet ik ook nog niet. Daar moet ik goed over nadenken, in samenspraak met de rest van het team.

Koken, bakken en zingen

Ondanks de drukke taak probeer ik tijd over te houden voor mijn hobby’s. Ik kook en bak ontzettend graag en vind het leuk om dat voor vrienden en familie te doen. Alleen al het lezen van een kookboek is een genot. Ik hou ook ontzettend veel van muziek, klassiek en koormuziek en ik lees graag.

Jarenlang heb ik gezongen in het Pancratiuskoor in Haaksbergen. Helaas is dat praktisch gezien niet meer te doen, maar soms in de liturgie laat ik graag van mij horen.

Onderlinge saamhorigheid

Ik wens dat mensen mogen ervaren dat gemeenschap van Christus zijn, meer is dan alleen een kerkgebouw, meer is dan alleen de vieringen in de kerk. Dat het vooral ook betekent dat het saamhorigheid is tussen mensen onderling en dat mensen dat mogen ervaren. Dat daar de bron ligt om handen en voeten te geven aan de opdracht die Christus ons heeft gegeven om elkaars medemensen te zijn.